ชีวิตเร่ร่อน

posted on 08 Aug 2012 20:42 by sandglass
ตั้งแต่ตัดสินใจออกมาทำงานต่างจังหวัดไกลๆ บางแห่งท่ีไป เรียกได้ว่าไกลมากเลยทีเดียว ถ้างานไม่นำพาให้มา รับรองชาตินี้ไม่ได้ย่างกรายไปแน่... แต่เช่ือรึเปล่า ทุกท่ีท่ีไป แต่ละจังหวัด มีเสน่ห์ต่างกัน แล้วเราเองก็หลงมนต์เสน่ห์พวกนี้ไปเสียแล้ว แม้ชีวิตจะดูเร่ร่อน บ้านช่องไม่ค่อยได้อยู่ฟังดูอาจเศร้า แต่การใช้ชีวิตแบบนี้ กลับเติมความรู้สึกดีๆให้เรามากมายอย่างบอกไม่ถูก รักชีวิตต่างจังหวัด^^ Sand "(^__^)"/ 081-9004525 088-6859988

คิดถึงความทรงจำ

posted on 08 Aug 2012 20:02 by sandglass in InTheBottle
คิดถึงเม่ือวาน...แวะมาซึมซับอดีต น่ังเล่นอ่านเร่ืองราวท่ีน่ี...exteen

คุยกับตัวเอง....

posted on 18 Sep 2010 13:00 by sandglass in LifeS

      เคยได้ยินคนบอกว่า กอดของใครก็ไม่อุ่นเท่ากอดของตัวเอง

คงหมายความประมาณได้ว่า โหยหาความรักจากใครๆก็ไร้ซึ่งความหมาย

.......หากไม่รู้จักเรียนรู้ที่จะรักตัวเอง Cool

วันนี้ นึกถึงพื้นที่ว่างตรงนี้ ที่ห่างหายไปเสียนาน อย่างว่า พอเรามีสิ่งใหม่ๆเข้ามาในชีวิต

บางครั้งก็ทำให้เราหลงลืมสิ่งที่เคยมี 555

      เมื่อก่อนชอบเขียน ชอบจด ชอบเก็บ  แต่เมื่อผ่านเหตุการณ์เรื่องราวอะไรมามากมาย

กลับทำให้รู้สึกไม่อยากเก็บอะไรอีกแล้ว ... ก็คงเป็นอีกเหตุผลนึงที่ไม่ได้นึกจะเขียนอะไรเลย

     คนเรามีเพื่อนในชีวิตมากมาย แต่มันคงต้องมีบ้างที่ไม่อยากคุยกับใคร แม้แต่กับคนที่สนิทที่สุด

บางครั้ง อยากอยู่เงียบๆ  อยากคิดอะไรให้ตกตะกอน เพียงลำพัง

..........................อยากอยู่คนเดียว  อยากคุยแค่กับตัวเอง ............................

นี่ก็เป็นอีกสาเหตุนึง ที่กลับมาเขียนบล็อคอีกครั้ง................

เพราะคิดถึง เพราะมีความสุข กับการพูดคุยเงียบๆ กับตัวเอง ในที่โล่งๆ...พื้นที่ของเราจริงๆ 

 

ไม่แปลกเลยที่ช่วงปลายปี เมื่ออากาศเย็นเริ่มคลืบคลานมา

เพลงที่เรามักได้ยินกันบ่อยๆ เปิดทุกที่ ทุกคลื่นวิทยุ หนีไม่พ้นเพลง ''ลมหนาว''

เรียกได้ว่าเป็นเพลงประจำฤดูกาลไปซะแล้ว....

 

เมื่อเดือนก่อน ช่วงปลายๆเดือน มีโอกาสไปขึ้นไปทางเหนือ

ในช่วงที่อากาศเริ่มหนาวพอดี

สถานีวิทยุเปิดเพลง ''ลมหนาว'' พอดีกับที่น้องตัวแสบพูดขึ้นมาว่า...

''เพลงนี้สำหรับเจ๊เลยนะเนี่ย เจ๊ชอบใช่รึเปล่า?''

ไม่มีปี่มีขลุ่ย ฉันเกิดตื้นตัน น้ำตาเอ่อขึ้นมาจนน้องตกใจ....

......

ใช่..เพลงนี้คล้ายๆเพลงประจำชาติของฉันยังไงก็อย่างนั้น

ในทุกๆฤดูหนาว ทุกครั้งที่ฟังเพลงนี้ทีไร

ฉันมักจะรู้สึกเหงาแบบอธิบายไม่ได้ พูดไม่ออก รู้แต่ว่ามันเหงาจับใจ

แต่ปีนี้ กลับตื้นตัน อบอุ่น ดีใจ เพราะรู้สึกว่า เป็นปีแรกที่ฟังเพลงนี้แล้วไม่เหงา...ไม่เศร้า

เป็นปีที่มีคนให้รัก ให้นึกถึง

มันไม่ใช่เพลงของเราอีกต่อไป

.......

เวลาผ่านมาไม่ถึงเดือน...ความรู้สึกกลับต่างจากวันนั้น

วันนี้ ได้ยินเพลงนั้นอีกครั้ง บ่อน้ำตาก็แตกทันที....

ที่คิดว่าปีนี้จะอุ่น คิดว่าแตกต่างจากทุกปี...สุดท้ายก็ไม่ต่างกับทุกปีที่ผ่านมา

เรื่องราวของเรา จบลงก่อนที่ฤดูหนาวจะผ่านไปด้วยซ้ำ....

สุดท้าย เพลง''ลมหนาว'' ก็ยังเป็นเพลงประจำชาติของเราเหมือนเดิม

 

 

 

ในวันก่อนหน้าที่เราจะรักกัน ฉันนั่งมองรูปของผู้ชายคนนึง

แล้วถามตัวเองว่า ''นี่เราจะรักคนคนนี้ได้จริงเหรอ''

.......

วันเวลาล่วงเลยมานาน ผ่านเหตุการณ์มากมาย 

ความทรงจำต่างๆที่มีร่วมกัน การดูแล ใส่ใจ

ความรัก ความรู้สึกดีที่มีให้กัน...

 ....

แน่นอนว่าในวันที่เริ่มรัก เราไม่เคยคิดถึงวันที่มันจะจบ

ถ้าเป็นไปได้ ต่างก็อยากประคับประคองกันไปจนสุดทาง

ฉันเองก็เคยคิดว่า..จะเป็นคนนี้ ที่เป็นความรัก เป็นคนสุดท้ายที่จะรัก

อยากให้เราไปด้วยกันได้ตลอด...

แต่นั่นแหละ ในเมื่อเงื่อนไขบางอย่าง ที่ไม่สามารถทำให้เราเป็นไปอย่างนั้นได้

สิ่งที่ดีที่สุด คือการจบเรื่องราวต่างๆลงเพียงเท่านี้

สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อชีวิตต้องสูญเสีย ก็คือความเสียใจ

ต่อไปคงเหงา จากที่เคยคุยกันบ่อยๆ เคยใช้ช่วงเวลาด้วยกัน

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความทรงจำดีๆที่เคยมีด้วยกัน

บางอย่างคงหายไปจากชีวิต

ใช่...ฉันเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่น้อยเลย

แต่ก็รู้ดีว่า มันเป็นเพียงสิ่งที่ต้องผ่าน

ฉันบอกกับตัวเอง แบบทุกครั้งที่เจอเรื่องแย่ๆในชีวิต

ว่า...."แล้วมันก็จะผ่านไป"....

....

ในวันนี้

ฉันนั่งมองดูรูปของผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง

แล้วถามตัวเองว่า....ฉันจะเลิกรักเค้าได้รึเปล่า????