ความทรงจำของเม็ดทราย

วันนี้....วันเกิดเธอ

เธอคงคิดว่าฉันลืม หรือไม่ใส่ใจมันแล้วใช่ไหม?

เปล่าเลย วันนี้ยังเป็นวันสำคัญสำหรับฉันเสมอ.....

เช้าวันนี้ที่ตู้จดหมาย

มีเอกสารส่งมาจากบ้านสงเคราะห์สัตว์พิการ 2-3 ฉบับ

ส่งถึงชื่อของฉันและ...เธอ

แปลกจริงนะ ช่างส่งมา ตรงกับวันเกิดของเธอ ให้ฉันได้นึกถึงดีแท้

หลายปีก่อน....

ที่เราเคยไปทำบุญด้วยกันที่นั่นไง

เธอจำได้รึเปล่า?

แล้วก็ไม่รวมกับหลายต่อหลายครั้งที่ฉันไปตามลำพัง

ทุกๆครั้งที่ฉันทำบุญ ก็จะใส่ชื่อเธอด้วยทุกทีนั่นแหละ

แล้วนี่เขาคงไม่รู้ว่าจะส่งเอกสารไปให้เธอที่ไหน

มันก็เลยมาอยู่ในกล่องรับจดหมายของฉันนี่ไง......

หลายปีที่ผ่านมา..........

ฉันมักจะแย่งชิงใครต่อใคร

เป็นคนที่อวยพรวันเกิดเธอ เป็นคนแรก...เสมอ

ก็ฉันต้องโทรไปปลุกเธอตอนเช้าอยู่แล้วนี่นา

เลยไม่มีใครชนะฉันซักที

ปีนี้... ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

....................เรื่องของเรามันจบไม่เป็นท่า

เราไม่ได้ติดต่อกันมานานทีเดียว

.........................................

วันนี้...วันเกิดเธอ

ฉันไม่อยากแย่งอวยพรเธอเป็นคนแรกอีกแล้ว

ทั้งที่ก็อยากโทรไป .......

แต่ให้ตายก็ไม่รู้จะคิดคำพูดที่จะพูดกับเธอว่าอย่างไร

ฉันเลือกการส่ง SMS ไปอวยพรเธอ

ก็แค่อยากให้รู้ว่าฉันไม่ได้ลืม

และอยากให้เธอมีความสุข

ใจหนึ่ง ก็แอบหวังไม่ได้นะ.....

ว่าเธอจะโทรมาไหม?

แต่อีกใจ ก็ต้องคอยเตือนตัวเอง ว่าอย่าหวังให้มากไป

เธอโทรมาจริงๆนั่นแหละ....

แต่น้ำเสียงเก้อๆนั่นมันก็พอจะบอกให้รู้

ว่าเธอคงคิดอยู่นานเหมือนกัน ว่าจะเอาเรื่องอะไรมาคุยกับฉัน

ฮัลโหล..

อย่าลืมซื้อแมงกะพรุนถนัดซ้าย

ของประภาสนะ

เธอเริ่มบทสนทนา ด้วยข้อความแบบนี้แหละ

เธอรู้นี่นา ว่าพี่จิก เป็นฮีโร่ของฉัน

และฉันไม่เคยพลาดบทความรวมเล่มของพี่จิกเลยซักครั้ง

เราคุยกันอีกนิดหน่อย เธอก็วางสายไป.....

หลังจากนั้นน่ะเหรอ???

ฉันยังนั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้น่ะซี

ภาพเก่าๆ เรื่องราวของเรา มันสลับเข้ามาในหัวฉันเป็นฉากๆ

...........................................................

มันต้องเป็นอย่างนี้ใช่ไหม?

ฉันต้องยินยอม ที่จะให้มันเป็นไปใช่ไหม?

เวลา ไม่ย้อนกลับมา........สิ่งเดียวที่เป็นของฉัน

คือความทรงจะใช่ไหม?.....

ความทรงจำที่มีเธอ...