ความทรงจำของเม็ดทราย

วันก่อนคุยกับน้องคนนึงที่สนิท

น้องเค้าถามว่า ''นี่มัยแกถึงได้มองคนในแง่ร้ายขนาดนี้เนี่ย''

จิงเหรอ??? ตอนแรกก็ถามตัวเองอย่างนั้นแหละ

แต่พอคิดไปคิดมาก็เห็นจะจริงแฮะ

ฉันแค่รู้สึกว่า เมื่อก่อนไม่ได้มีมุมมองแบบนี้

ฉันไม่ใช่คนอมทุกข์ขนาดที่โลกทั้งใบกำลังจะแตก หรือไม่เป็นมิตรกับคนทั้งโลก

หรือมีความสุขสุดขีด แบบว่าจะไม่มีวันพรุ่งนี้เหลือไว้ให้ใช้ชีวิต

ครั้งนึง ฉันมองคนด้วยสายตาที่เป็นบวก ตั้งแต่เริ่มรู้จัก

ทุกๆความสัมพันธ์ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน เพื่อนร่วมงาน คนรู้จัก

หรือแม้แต่คนที่รักที่สุด................

แต่เมื่อผ่านเวลา หรือเหตุการณ์ต่างๆในชีวิต ที่ฉันได้เรียนรู้ด้วยตัวเอง

คนที่ฉันให้เครื่องหมายบวกไว้แต่แรกเหล่านั้นแหละ

ที่หักหลังกันอย่างไม่น่าเชื่อ ผิดหวังที่คิดว่าเค้าจะดี จะจริงใจเหมือนอย่างที่เราคิด

ตอนนี้ ฉันเริ่มรู้จักใคร มันคงไม่ผิด ที่จะฝากเครื่องหมายลบเอาไว้ก่อน

แล้ววันนึง เวลาจะเปลี่ยนความรู้สึกของฉันเอง

หากเค้าดีจริง เวลาจะเป็นคนบอกเองนั่นแหละ

 ก็ไม่ผิดไม่ใช่เหรอ

ในเมื่อฉันไม่ได้อยากที่จะคาดหวัง หรือเสียใจเพราะใคร

ไม่ได้เป็นคนมองโลกเลวร้ายขนาดนั้นจริงๆนะคะ

เรียกว่ามันเปนกลไกป้องกันตัวเองได้รึเปล่า???