ความทรงจำของเม็ดทราย

เป็นตัวหนังสือที่ได้ไปอ่านผ่านตามาค่ะ
แต่กลับเป็นคำที่คอยวนเวียนอยู่ในหัว ให้ได้คิด
ได้เตือนหัวใจของตัวเอง
เค้าบอกว่า หากเราสามารถอยู่ตรงๆได้โดยไม่พิงอะไร
ต่อให้ใครจะเอาฝา เอากำแพง หรือเอาต้นไม้ออกไป
เราก็ยังยืนอยู่ได้โดยที่ไม่เซ..........
แต่หากเราไม่สามารถยืนได้ด้วยตัวเอง
ต้องอาศัยหาอะไรพิงไว้ตลอดเวลา
เมื่อไร ที่ไอ้สิ่งที่เราพิงอยู่ มันไม่มีอีกต่อไป
เราก็จะเซ หรือล้มเอาได้...........
มันอาจจะยากนะคะในยุคที่คนเรามีภาวะจิตใจอ่อนแอ
ต้องการเป็นที่ยอมรับ อยากเป็นที่รัก ภาวะเหงา ซึมเศร้า
ทำให้เราต่างเอาใจไปพิงไว้กับใครก็ไม่รู้
แล้วสุดท้ายก็ล้ม หรือซวนเซ อาการหนักกันอย่างที่เห็น
ไม่ได้เก่ง หรือยืนได้มั่นคงหรอกค่ะ
บ่อยครั้ง ที่รู้สึกว่าใจตัวเองชักจะเซ
แต่พอคำๆนี้มันลอยเข้ามาในหัว
ก็รู้สึกว่าเข้มแข็งขึ้น เราต้องยืนตรงๆอย่างมั่นคง
แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น(^____^)
กลไกการปลอบประโลมหัวใจของตัวเองค่ะ
ไม่รักตัวเอง ใครที่ไหนจะมารักเราล่ะ จริงมั้ย......